بيايد ، اولياى اطفال هم نسبت به بچه‌هايشان اهميت بدهند ؛ آنها را در خانه هم تربيت كنند ، و بسپارند و بدانند كه اسلام مىخواهد ، انسان تربيت كند . پس اولياى اطفال هم دخالت در آن دارند و بعد ، مديران مدرسه دخالت دارند ، كه آنها مواظبت كنند در كيفيت اجراى برنامه . و سپس رسانه‌هاى گروهى . اين‌ها همه ان شاء اللَّه دست به دست هم بدهند تا بلكه بتوانند يك انقلاب اصيل فرهنگى ايجاد كنند . اگر كسى پيرو عقل باشد و عملى انجام دهد و بعد بفهمد كه گناه بوده و بعد توبه كند ، آيا هيچگونه عذابى در قيامت و اين دنيا متوجه او نمىشود ؟ * توبه از مراحم بزرگ پروردگار است ، و خداوند قسم خورده ، هر جرمى كه از هر شخصى صادر بشود ، و صادقانه توبه كند ، توبه او پذيرفته است ؛ هر گناهى باشد . منتها پذيرفته شدن به اين معناست كه ديگر خدا او را كتك نمىزند ، اما گاهى بايد قضاى يك عمل را به جا بياورد ؛ گناه كرد ، نمازها را نخواند ، روزه‌ها را نگرفت ، مدتى بعد پشيمان شد و توبه كرد . خدا نسبت به اين كارها - كه تركش كرده - كتك نمىزند ، اما مشروط به اين كه دوباره قضايش را به جا آورد ؛ مشروط به اين كه دوباره ، روزه‌ها را قضا كند . پس توبه قبول است . گناه ساقط مىشود . اما گاهى گناه يك گناهى است كه قضا و كفاره دارد . آن را بايد به جا بياورد . گاهى هم گناه قضا و كفاره ندارد . اعوذ باللَّه مشروب خورده بود ، دروغ گفته بود ، زنا كرده بود ، و امثال اين‌ها . . . همه اين‌ها اگر توبه حقيقى كند و از ته دل تصميم بگيرد و بگويد خدا غلط كردم و ديگر انجام نمىدهم ، پروردگار ، خط بطلان به گناهانش مىكشد ، و نه در دنيا و نه در آخرت ، عذابش نخواهد كرد ؛ زيرا كه : التَّائِبَ مِنَ الذَّنْبِ كَمَنْ لَاذَنْبَ لَه . كسى كه از گناه توبه كند ، همانند اين است كه امروز از مادر متولد شده ؛ مشروط بر اين كه قضا و كفاره‌اش را به جا آورد . و مشروط به اين كه اگر گناهش حق الناس است ،